పనికిరాని కధలు
-------------నవ్వగలిగితే నవ్వండి.
------------------------------
అవి మేము ఉన్నతపాఠశాలలో చదువు వెలగబెడుతున్న రోజులు.
హెడ్మా స్టారంటే   మాంచి సూటూ,బూటూ,హ్యాటూ వేసుకుని హుందాగా
స్కూలుకొచ్చే రోజులు. వాడ్రేవు  సత్య----వారు అలాగే టిప్ టాపుగా
స్కూలుకొచ్చేరోజులవి. ఓ రోజు స్కూల్ పనిమీద గుంటూర్ వెళుతూ[మావూరికీ రైల్ స్టేషన్ ఉన్న మoదపాడుకూ 2 మైళ్ళు నడక దారి తప్పదు. ఊరుమొదటికి రాగానే చెరువుగట్టు.చిరుజల్లులు అప్పటికే పడ్డాయేమో చిత్తడి చిత్తడిగా ఉంది నల్లరేగడినేల.సత్యo గారు జర్రున జారిపడ్డారు. గుడ్డలన్నింటినిండా రేగడి బురద,ఎందుకయినా మంచిదని ఓ జత బట్టలు సిద్ధంగా బుల్లి పె ట్టె  అప్పట్లో తోలు పెట్టెలుండెవి,తేలిగ్గా---] తీసి బట్తలు మార్చుకుని వెళ్ళి తిరిగొచ్చారు.అయితే కధల్లా పెట్టె మోసుకోడానికి తోడుగా వెళ్ళినపాపాయ్[ప్యూను సీతయ్య కొడుకు]--మాకన్న వయసులో బాగా పెద్ద]మాములుగా ఘంట మార్కు బీడీలు[ఈ బీడీలు---ఇవి ఇక్కడ చిక్కును అని కి  కిళ్ళీ   కొట్లముం దు చిన్న బోర్డులుండేవి]తాగేవాడల్లా చార్మినార్ సిగరె ట్టు  తాగుతుంటే పట్టుకుని అడిగితే హెచ్ యం గారు చెరువుగ పట్టు న జారిపడి ఎవరుకీ చెప్పొ   ద్దన అణా ఇ చ్చారు
 అదీ మన జల్సాకు కారణం అదీ  ఆయన బ్రతిమాలి బామాలి చెప్పొద్దన్న ఆ  అతిరహస్యమల్లా బట్టబయలై స్కూలంటికీ నవ్వులు పంచి పెట్టిన కధా కమామిషూ.

----------------------------------------------